Aanmelden en afspreken 

 

Klik op de tekstregel om verder te gaan

 

 

Contact opnemen

 

Het is nog niet zo lang geleden dat mensen naar de pastorie gingen, aanbelden, en met de peetoom en peettante naar de kerk gingen om een pasgeboren kind te laten dopen. Vaak was de moeder er niet eens bij, laat staan de rest van de familie. Kinderen moesten zo snel mogelijk na de geboorte gedoopt worden, want stel je voor dat het kindje zou sterven zonder eerst gedoopt te zijn...

Tegenwoordig gaat dat anders. Kinderen worden niet meteen dezelfde dag dat ze geboren zijn, gedoopt. Men laat een kind eerst wat groeien, de moeder weer aansterken en dan gaat men eens rustig nadenken of en wanneer de doop kan zijn. Dat betekent ook, dat mensen zich er veel beter op kunnen voorbereiden.

 

Neem tijdig contact op de parochie. In de meeste parochies kun je maanden van tevoren een doopsel aanmelden. Drie maanden van tevoren is eigenlijk een absoluut minimum, om nog een beetje serieus met de voorbereiding te kunnen beginnen.In sommige parochies werkt men met een uitgebreide voorbereiding of is het vanwege het grote aantal kinderen erg druk. Dan is een langere wachttijd mogelijk. 

 

Bij een eerste contact moeten een aantal zaken ter spraken komen. Soms gaat dat per telefoon, maar beter zou zijn als je met iemand van de parochie een ‘intake-gesprek’ kunt hebben. Daarbij gaat het vooral om het afspreken van de volgende dingen.

 

 

naar boven

 

 

 


 

 

    Datum

 

Je mag steeds minder zelf de datum van het doopsel kiezen. Er zijn natuurlijk dagen die niet geschikt zijn om te dopen in de kerk, zoals sommige feestdagen, en de dagen vlak voor Pasen. Sommige feesten zijn weer heel mooi om voor de doop te kiezen, zoals de zondagen van de Paastijd, en het feest van de Doop des Heren (zondag na Openbaring des Heren/Driekoningen). Over het algemeen wordt er in de meeste parochies op zondag gedoopt.

Het wordt steeds meer de gewoonte om per parochie een of twee keer per maand een 'doopzondag' te houden. Dat betekent dat de data van de doopzondagen eventueel ter keuze worden aangeboden.

 

 

 

naar boven

 


 

 

   Kerkruimte

 

Normaal gesproken hoort iedere katholiek bij een bepaalde parochie. Een parochie is een bepaald gebied waar ook een kerk staat. Er is ook altijd een (waarnemend) pastoor verantwoordelijk voor dat gebied. Het is eigenlijk de bedoeling dat kinderen gedoopt worden in de parochie waar de ouders wonen.

De laatste jaren is er ook een nieuwe mode opgekomen. Jonge ouders kijken zelf waar een kerk of kapel staat die ze mooi vinden. Meestal vinden jonge mensen moderne kerkgebouwen in nieuwe wijken niet zo aansprekend. Of ze hebben een hekel aan de gemeenschappelijke doopviering die in hun eigen parochie verplicht is. Een kleine, intieme ruimte, waar je ook mooi foto’s kunt maken, is dan veel aantrekkelijker voor een eigen familiefeestje. 

Toch heeft deze mode ook een schaduwzijde. Jonge mensen hebben vaak niet zo’n band met een parochie, of de kerk op de plaats waar ze wonen. De Kerk moet maar niet teveel van ze verwachten, want “je kunt ook geloven zonder elke week naar de kerk te gaan.” De Kerk zal niemand dwingen er anders over te denken. Maar het is ook heel eerlijk als sommige pastoors er niet veel voor voelen om op allerlei plaatsen kinderen te dopen, als de gezinnen de eigen parochiegemeenschap (met alle mensen die daar vreselijk hun best doen een kerk gastvrij open te houden) willen passeren om allerlei ‘romantische redenen’ of redenen van 'ik heb niks met die andere mensen'.

Daarom is het goed om tijdig af te spreken wat de mogelijkheden zijn in bepaalde kerken of kapellen. De pastoor ter plaatse kan wel vertellen wat de geldende afspraken zijn, maar de laatste jaren wordt er bij de mooie, kleine en oude kerkjes steeds vaker ‘nee’ verkocht als jonge mensen die geen binding hebben met de parochie, er hun kind willen laten dopen. Ergens is het ook logisch: als de Kerk niet veel van jonge mensen mag verwachten, waarom zouden jonge mensen dan wel van de Kerk mogen vragen dat elk verzoeknummer wordt gespeeld, ook als ze er eigenlijk mee willen zeggen: "dit is onze viering, en de rest van de parochie, daar hebben we niks mee te maken..."?

 

 

Wat in ieder geval vaststaat is het volgende:

-- Kinderen worden - behalve in noodgevallen - nooit thuis gedoopt of in een zaaltje.

-- Het is gewoonlijk niet toegestaan om een kind te dopen in een kerk of kapel die niet als katholieke kerkruimte in gebruik is, of in een protestantse kerk. Een kerk die geen kerk meer is, en als zaal of expositieruimte kan worden gehuurd, ziet er misschien wel mooi uit, maar een katholieke kerkdienst wordt gehouden in een ‘katholieke ruimte’. Als je daar over nadenkt, is dat eigenlijk heel logisch; je gaat ook niet voetballen op een tennisbaan.

-- Als je je kind laat dopen in een mooie kapel die niet je eigen parochie is, dan moet je uit oogpunt van fatsoen je eigen pastoor daarvan in kennis stellen. Hij moet weten wie er in zijn ledenadministratie als gedoopt te boek mogen staan. Je hoort bij de Kerk of niet, en dan moet je je ook inschrijven op de plaats waar dat hoort.

 

 

 

naar boven

 

 


 

    Priester of diaken

 

Als je in de katholieke Kerk gedoopt wordt, is daar ook altijd iemand namens de Kerk aanwezig die het sacrament toedient. Daarom is er een priester of diaken nodig. Priesters en diakens zijn gewijd door de bisschop, en aangesteld om onder andere in de parochie waar ze zijn benoemd, het doopsel toe te dienen. Een pastoraal werker (of werkster) is niet gewijd en mag dus niet dopen.

Het kan natuurlijk voorkomen dat je zelf een goede band hebt met een familielid of bekende die ook voor de Kerk werkt. Sommige mensen hebben nog een ‘heeroom’ of ‘pater’ in de familie, of misschien heb je vóór je trouwen wel vrijwilligerswerk gedaan in een parochie en ken je daarom een eigen pastor. Op de meeste plaatsen heeft de pastoor er geen bezwaar tegen als een collega-priester of -diaken een doopsel voor familie of vrienden wil doen.

Het is wel belangrijk om van te voren duidelijk af te spreken wat je wilt. Als je graag een ‘eigen’ priester of diaken meeneemt, moet je dat bij de aanmelding meteen zeggen en vragen of dat mogelijk is. Soms wil de plaatselijke pastoor dat je dan tóch meedoet met de doopvoorbereiding van de parochie, ook als je een aantal gesprekken hebt met je ‘eigen’ priester of diaken.

 

 

 

naar boven

 


 

    Peter en meter

 

In de eerste eeuwen stelden peter en meter zich aansprakelijk voor keuze van de volwassen dopeling en hielpen hem bij het vinden van zijn plaats in de Kerk. In onze tijd staan peter en meter de ouders bij in hun belofte om de ingroei in de Kerk mee-gestalte te geven. Zij vertegenwoordigen de kerkgerneenschap en zij zijn de doopgetuigen die samen met de dopeling of ouders hun geloof belijden tijdens de viering. Zij hebben een aanvullende, helpende en eventueel zelfs vervangende taak omdat zij de geestelijke ouders van de dopeling zijn. 

 

Veel mensen kiezen de peter en meter van hun kinderen met minder zware geestelijke argumenten. Ooms en tantes of zelfs goede vrienden mogen het een eer vinden om peter of meter te worden. Vaak is al voor de geboorte afgesproken wie de eer te beurt gaat vallen. Toch is het belangrijk om niet alleen te kijken naar wat leuk is. Bovendien zijn er bepaalde regels waaraan peters en meters zich moeten houden. Het is handig om dat even op een rijtje te hebben voordat je mensen moet teleurstellen: 

  • Peter en meter moeten allereerst minstens 16 jaar zijn. 

  • Een van beiden moet katholiek en gevormd zijn, deelgenomen hebben aan de eucharistie en mag door het kerkelijk recht niet zijn uitgesloten van deze taak. 

  • Een niet-katholiek gelovig christen mag bij het doopsel als officiële getuige aanwezig zijn naast de katholieke peetouder. 

  • Er is slechts één peter of meter verplicht, maar beter is: een peter én een meter. 

  • Twee peters of twee meters zijn niet toegestaan.

Het is goed om peter en meter niet alleen te laten schitteren op het geboortekaartje, maar ook te betrekken in de voorbereiding. Het is helemaal niet verkeerd om ze bijvoorbeeld ook deze internetpagina te laten bestuderen.

 

 

 

naar boven

 

 


 

Gemeenschappelijke doopviering?

 

In steeds meer parochies - vooral in grote nieuwbouwwijken waar veel jonge gezinnen wonen - is de gewoonte ontstaan om kinderen niet meer apart te dopen (in de eigen familiekring) maar met meerdere kinderen en families tegelijk.

De argumenten om kinderen in een gemeenschappelijke viering te dopen, zijn beter dan alleen praktische argumenten. Natuurlijk, het is voor priesters en diakens ondoenlijk om elke zondag vier, vijf, of meer kinderen op een rij te dopen. Dan staan ze de hele middag in de kerk dezelfde diensten te houden en dat kan natuurlijk efficiënter. 

Veel belangrijker is, dat de doop geen individueel feestje is. Juist in onze tijd wil iedereen alles zo persoonlijk mogelijk hebben, eigen, in de afgebakende sfeer. Kerk-zijn is juist wat anders. Wie bij Jezus Christus wil horen, opent de deuren naar de medemens en sluit niemand buiten. Zeker geen mensen die eigenlijk in dezelfde situatie leven als jezelf, mensen die blij zijn om de geboorte van nieuw leven. Wat is er eigenlijk mooier dan deze mensen bij de doop te laten delen in dezelfde viering? Jullie kind gaat samen-Kerk zijn met deze andere gedoopten. Als uitdrukking van eenheid en gemeenschap tussen christenen, is het samen vieren van het doopsel juist heel mooi.

Veel mensen beseffen niet, dat het ook heel goed mogelijk is om kinderen te dopen tijdens de eucharistie op zondag. De zondagse eucharistie is dé gemeenschapsviering bij uitstek. Vraag maar eens aan de dienstdoende priester wat die daar van denkt. Het kan voor jezelf en de hele parochie een mooie belevenis zijn om je kind op te laten nemen in de gemeenschap als die gemeenschap samenkomt voor het sacrament van de eenheid.

Het is natuurlijk heel flauw als jonge mensen weglopen uit een parochie als ze het niet eens zijn met gemeenschappelijke doopvieringen. Toch gebeurt dat heel vaak, meestal om allerlei redenen waardoor andere mensen niet zouden 'passen' bij hun gezin. Het klinkt misschien hard maar toch zeggen wij: het zou beter zijn als de priesters voor dit soort 'vluchtelingen' de deur potdicht zouden doen. Wie namelijk zo wil vasthouden aan een eigen familiesfeertje en daardoor de deur tegenover anderen potdicht doet, verdient het om te voelen wat voor een gevoel een dichte deur bij oproept...

 

 

naar boven

 


 

Eerste afspraken over eigen invulling

 

Het is heel verstandig om meteen te informeren wat er mogelijk is om zelf bepaalde dingen in te vullen. Natuurlijk is een doopviering een speciale kerkdienst voor het gezin. Maar het is ook een kerkdienst en in de Kerk hebben God en Jezus Christus altijd een centrale plaats. Op de meeste plaatsen zijn boekjes aanwezig, zeker als er gemeenschappelijke doopvieringen zijn. Men kan soms ook een eigen boekje maken, als onderdeel van een gezamenlijke voorbereiding, of gewoon omdat mensen dat persoonlijker vinden. Er zijn nog pastores die je helemaal zelf laten uitzoeken wat je zelf wilt. Maar dat is bijna iets van vroeger, uit de jaren zeventig en tachtig. Tegenwoordig geven de meeste priesters of diakens een keuze-map mee, die heel veel lijkt op wat je ook op deze internetpagina kunt vinden. Ook wat betreft je eigen teksten geldt: vraag vooraf wat er in de parochie gebruikelijk is.

 

 

naar boven

 

 

 

 

 

 


 

 

Copyright © 2008 Stichting Sint-Athanasius Helmond].  Alle rechten voorbehouden.

 

Best bekeken met resolutie 1024*760 pixels.