Lange voorbereiding

 

 

Als je een kind verwacht of net hebt gekregen, heb je natuurlijk honderd praktische dingen om aan te denken. Daarom is het goed om al tijdig in de periode van verwachting ruimte te maken voor een meer geestelijke voorbereiding. Je gaat ook niet pas een week van tevoren kijken hoe de kinderkamer er gaat uitzien. Er zijn wel mensen die het zo doen, maar als je een beetje normaal doet, plan je zoiets belangrijks als de geboorte en doop van je kind lang van tevoren.

 

Op deze pagina delen wij enkele vragen en suggesties met jullie. Het gaat daarbij om vragen naar je leven, en de manier waarop je met God omgaat. Als je nog maanden de tijd hebt voor de grote dag aanbreekt, dan zou je misschien over de puntjes hieronder eens samen kunnen nadenken en praten. Waar sta ik? Herken ik mij in wat er wordt geschetst? Is er iets waarin we samen kunnen groeien?

 

De stijl waarin de drie punten zijn geschreven, is een beetje provocerend. Waarschijnlijk is dat ook wel nodig. Lange verhalen op het internet zijn sowieso al moeilijk. Je kunt de teksten natuurlijk het beste downloaden en opslaan als je moet inbellen voor het internet. Dan kun je het ook printen en er samen naar kijken.

 

 

1. Toch weer eens vaker naar de kerk?

 

2. Gods zegen vragen: eerst leren bidden?

 

3. Iets doen aan geloofsverdieping?

 

4. Voor de Kerk trouwen?

 

 

 

 

 

naar boven

 


 

    

Toch weer eens vaker naar de Kerk?

 

 

Wie in de weekenden naar de kerk gaat, ziet daar heel veel grijze haren. Of kale hoofden, net waar je kijkt. Maar vlotte jonge mensen, of jeugd met piercings en gelkoppies? Die zijn er maar weinig.

Het lijkt er dan misschien op dat geloven ouderwets is, en het publiek een afspiegeling is van wat er in een kerk gebeurt. Niks voor jonge mensen die op zondag liever uitslapen, brunchen of sporten in plaats van in een koud gebouw te luisteren naar oude priesters voor oude mensen.

Wij kunnen als Kerk al die verhalen wel dromen. Waarom mensen niet naar de kerk zouden komen. Waarom het allemaal niet aanspreekt. Waarom de Kerk iets is voor oude mensen.

Toch willen de lezers van deze internetpagina in die Kerk hun kind laten dopen, of zij zijn zich daarop aan het voorbereiden… Wordt het nog wat, met de Kerk en de jongeren?

 

Vinden jullie het gek als wij – de priesters die achter deze pagina zitten – ook eens een tegenvraag stellen:

“Als jullie die Kerk gewoonlijk echt zo oninteressant vinden, waarom zou je dan je kind laten dopen?”

 

Een gemene vraag misschien. Want de Kerk is er toch als mensen haar nodig hebben? De Kerk is toch een servicepunt waar je aanbelt als je een dienst nodig hebt? Je gaat toch ook naar de dokter als je ziek bent en verder blijf je er zo ver mogelijk weg? Je gaat toch ook alleen naar de bank als je geldzaken te regelen hebt, maar toch niet zomaar, om eens in de hal te gaan zitten?

 

Wij geloven dat de Kerk méér is dan een dienstverlenende instantie. De Kerk is er om de mensen van dienst te zijn, maar niet alleen omdat de mensen dat goed uitkomt. De hoofdreden van haar bestaan is, dat God de mensen gelukkig wil maken. Daarom geloven wij in God als Vader – die altijd van zijn kinderen houdt. Daarom geloven wij in Jezus Christus als Gods Zoon – die zijn leven heeft gegeven om ons mensen te redden. Daarom geloven wij in de heilige Geest – die voor ons een Helper is in alle omstandigheden van het leven. God houdt van mensen en daarom houdt de Kerk van mensen. Een Blijde Boodschap voor iedereen die het horen wil. Een goede God met wie je graag omgaat, waar je graag tegen zegt hoe dankbaar je bent voor het leven.

 

Wat heeft die God nu met het leven van jullie kind te maken? 

 

 

Als een kind wordt gedoopt in de Kerk, dan zeggen we dat de doop een belofte inhoudt voor heel het leven, tot de dood toe. We vragen aan God om zegen over het prille leven, wat dat ook mag brengen. Dat God hun wegen mag begeleiden. Is zo'n bijeenkomst op zondagmiddag een eenmalige gebeurtenis, een gelukscheque met garantie? Helaas is de ervaring van mensen wel anders. Het leven is breekbaar, kinderen worden snel besmet met eigen willetjes en minder prettige gewoontes en hoe lang blijf je Gods zegen dan voelen? 

De mensen die elke week naar de kerk gaan, die weten (hopelijk) wel waarom ze daar komen. De priester viert daar met de verzamelde gelovigen de Eucharistie. Er wordt gelezen uit de Bijbel, de verhalen van God met zijn volk en het evangelie van Jezus Christus. Er worden brood en wijn aan God aangeboden, en die worden het Lichaam en Bloed van Jezus, om uit te delen aan de mens. God geeft in elke Eucharistie woorden van troost en hoop, en voedsel om het geestelijk een beetje vol te houden. God laat daarmee zien, dat Hij bij de mensen wil wonen en hen wil helpen om gelukkig te worden en – als dat niet meteen lukt omdat het leven anders is – om het dan in ieder geval met een glimlach vol te houden.

Is dat alleen iets voor oude mensen? Oude mensen weten waarschijnlijk wel uit ervaring hoe goed ze dat doet, dat ze dat steuntje in de rug niet kunnen missen. Maar zouden jonge mensen er niks aan hebben? Hebben jonge mensen Gods liefde en bijstand niet nodig?  

Maar wij geloven óók dat er in de kerk elke week wat voor gezinnen te vinden is. Niet meteen een spannende viering die elke week verrassend nieuw is. Niet elke week een verhaal waarmee je meteen weer nieuwe ideeën opdoet. Maar wel elke week een ontmoeting met God. In de Eucharistie en de heilige Communie. Een ontmoeting met God in een sacrament, net zoals bij de doop. Anders en toch dezelfde God.

Bovendien moet je vooral niet denken dat de mensen in de kerk niet van kleine kinderen houden. Veel aanwezigen zijn zelf vader of moeder, of opa en oma. Als mensen opkijken van kleine kinderen in de kerk is dat niet omdat ze niet welkom zijn, maar gewoon omdat het nog te weinig voorkomt. Helaas. Wel is het natuurlijk goed om kinderen 'kerkzindelijk' te maken. Regelmatig gaan betekent: ze laten wennen. Kinderen die nooit in de kerk komen, gaan natuurlijk spelen omdat ze niet weten hoe ze zich in zo'n gebouw moeten gedragen. 

Als zuigelingen op tijd hebben gegeten en een schone luier hebben, is de kans dat ze een kerkdienst braaf doorkomen, heel wat groter dan ouders die een huilend kind in een hurry in de auto laden, en dan verbaasd zijn dat de baby in de kerk ligt te huilen.

Kortom: met kleintjes naar de kerk gaan is een zaak van goed voorbereiden en je niet laten afschrikken...

 

Wil je je voorbereiden op de doop en met je gezin wat maken van de belofte om bij God en de Kerk te horen? Kun je echt geloven dat God zich met jouw leven wil inlaten? Geloof je dat je het sacrament niet kunt missen omdat je Gods zegen nodig hebt?

Dan is de doop van jullie kind niet voorlopig de laatste keer dat je in de kerk komt, voor zoiets als de eerste communie na 7 jaar. Dan weet je dat de deur elke week voor je open staat en dat God je elke week wel wil terugzien. Als je dan misschien net zo oud bent als de mensen die je nu in de kerk ziet, dan snap je misschien waar dat allemaal goed voor was. Dat het meer heeft opgeleverd dan dat kleine beetje inspanning die het nu misschien kost.

 

Waarom zou je daar dan nu niet mee beginnen? Je bent nu bezig met de voorbereiding op een kerkelijke viering. Dan is er niks mis mee als je de kerk nu al wat vaker van binnen ziet. Maar het gaat niet alleen om een praktisch nut. Nu leef je ergens naar toe. Je hebt God wel wat te vragen, voor je gezin met de kinderen samen, voor de toekomst van je kind. 

 

naar boven

 


 

Gods zegen vragen: eerst leren bidden?

   

 

Bij de doop vragen jullie om Gods zegen over het leven van je kind en je familie. Wat betekent dat, ‘vragen’? En helpt het?

 

Als je wat vraagt aan God, dan ga je er van uit dat God ook luistert. Anders heeft vragen natuurlijk geen zin. Je vraagt ook niet aan de televisie of die jullie zegent. Je kunt alleen iets vragen aan levende personen die ook oren hebben om te luisteren en verstand om je vraag te begrijpen.

Het is daarom logisch dat je niet alleen vráágt om zegen, maar dat je ook gelóóft dat Degene die je mag zegenen ook bestaat, en een luisterend oor heeft.

Kan dat als je niet zeker weet of er ‘iets’ is? Geloven is nooit zeker weten, maar wel een kwestie van vertrouwen. Als je het niet weet, dan kun je het in ieder geval proberen en er op die manier misschien achter komen. Als je nooit probeert te geloven, dan zul je nooit weten of er een God is, en zo ongeïnteresseerd kun je nou ook niet zijn als je je kind in de Kerk wilt laten dopen.

Kan het zijn dat God alleen maar ‘iets’ is? Dan zou je ook geloven dat de televisie naar je luistert als je wat door de kamer roept.

 

Christenen geloven dat God een persoon is, en niet alleen ‘iets.’ God is ‘iemand’ en Hij is dan wel een Geest waarvan we misschien niet alles begrijpen, maar dat betekent niet dat Hij een grote, onbereikbare grootheid op de achtergrond is. God is ook geen anoniem wezen, dat er “ergens wel is.” Het is met God ook niet zo (zoals we tegenwoordig wel zeggen) dat er “wel een God moet zijn.” Waarom zou dat moeten? Voor wie dan? God bestaat of Hij bestaat niet. En als Hij bestaat, dan is Hij er omdat Hij er is en niet omdat wij vinden dat Hij er moet zijn. Een mens is er ook niet omdat een ander vindt dat hij er moet zijn, maar omdat hij er gewoon is. Je kunt hooguit zeggen: ik geloof niet dat Hij bestaat. Maar zeg dan niet dat je niet gelooft, want ook geloven dat God níet bestaat is geloven… zeker weten doe je dat nooit.

 

Christenen geloven dat God bestaat, dat Hij een persoon is die kan luisteren, en dat Hij een naam heeft. Wij noemen God ‘Vader’. Hoe weten we dat? Wij geloven namelijk ook dat Jezus geen leugens heeft verteld toen Hij God ‘zijn Vader’ noemde en ons heeft geleerd wat God met de wereld voorheeft. Kortom: zoals wij in God geloven, geloven wij omdat dat ons is verteld door Jezus. En na Jezus hebben mensen over God verder verteld tot en met onze ouders aan toe. Zouden al die mensen zich vergist hebben, tot en met die miljard katholieken die nu op de wereld leven? Dát is pas echt moeilijk te geloven…

Als mensen iets aan God vragen, dan noemen we dat ‘bidden’. Natuurlijk, bidden is méér dan vragen. Bidden is eigenlijk: met God in contact komen. Luisteren naar zijn woorden is ook bidden. Je op God concentreren is ook bidden. Dank-je-wel zeggen voor alle goede dingen is ook bidden. Maar heel vaak beginnen we met God iets te vragen.

 

Helpt dat nou, bidden?

  • Als je luistert naar Gods woorden, dan kun je daar wat aan hebben, heel veel zelfs, want de Bijbel is een heel inspirerend boek waar meer dan een miljard mensen op aarde zich door laten leiden.

  • Als je je op God concentreert, kan je dat heel veel rust en vrede geven, als je je zorgen kunt vergeten en begrijpt dat er dingen zijn die belangrijker zijn dan alleen maar hier en nu.

  • Als je God bedankt voor van alles, dan ga je anders tegen de dingen aankijken, minder hebberig en vanzelfsprekend.

  • Als je God iets vraagt… zou dat dan allemaal zinloos zijn?

A family that prays together, stays together. “Een gezin dat samen bidt, blijft ook samen.” Die uitspraak is van niemand minder dan van de zalige Moeder Teresa, de zuster van de allerarmsten in Calcutta. Zij wist, dat zij het werken in de sloppen en krottenwijken, midden tussen stervende mensen, niet zou volhouden als ze niet samen met haar zusters bleef bidden. Als je leeft in de roes van geld en genot, zou je God wel eens kunnen vergeten. Maar zo is het leven niet. Denk je dat je als gezin samen, zonder God kunt? Dat je alle tegenslagen van het leven aankunt zonder zijn hulp?

Een gezin dat niet bidt, of waar niet in God wordt geloofd, heeft het gewoon moeilijker omdat ze daar alles op eigen kracht moeten doen. Aan de buitenkant lijken gelovige en ongelovige gezinnen misschien net zo gelukkig, maar de gelovigen weten wat de anderen missen. Dat wil niet zeggen dat als mensen aan God iets vragen ze het ook per se krijgen. Als God alleen maar Sinterklaas zou spelen, zou iedereen wel in Hem geloven. Zo is het niet. Bidden is een combinatie van luisteren, met Hem bezig zijn, danken en vragen. In de combinatie ligt de kracht. Alles bij elkaar krijg je inzichten en antwoorden, soms niet meteen, maar het helpt wel, ook als je veel moeilijkheden tegenkomt en God niet alle vragen meteen beantwoordt.

 

Als je alleen met God bezig bent bij bepaalde vieringen zoals de doop, de eerste communie en bij je trouwen, en verder nooit aan Hem denkt, heeft dat dan zin? Ja, omdat ook eenmalig gebed zin heeft. Maar merk je er zelf heel van? Nou, dat is de vraag.

 

 

Als je je goed wilt voorbereiden op de doop van je kind in de kerk, en ook daarna van Gods zegen wilt profiteren, is het natuurlijk veel beter om nu meteen te beginnen met de relatie wat te onderhouden. Nu beginnen met bidden. Nu in de voorbereiding een moment van rust inbouwen en eens met God bezig zijn.

  • Nu beginnen met eens heel gericht te luisteren naar zijn Woord. Heb je geen Bijbel? Geen nood, ze zijn overal te koop. Op deze internetpagina staat bij de links (menu ‘doopbibliotheek’) de website van een on-line boekhandel: Bijbels genoeg. Je kunt daar ook goede kinderbijbels vinden, om zo snel als je kind iets kan verstaan, te beginnen met voorlezen.

  • Nu beginnen met je af en toe eens op God te concentreren. Dat lijkt heel zwaar, maar als je begint met na te denken dat Hij overal aanwezig is, dan ontdek je Hem ook in de schoonheid van de natuur en de liefde van medemensen. Als je dan ook eens denkt aan wat je in de Bijbel hebt gelezen, dan kun je heel wat met God bezig zijn. En dat hoeft ook geen uren te duren. Vijf of tien minuten per dag, wat is dat nou? Veel meer hoeft het heus niet meteen te zijn.

  • Nu beginnen met God eens te bedanken. Als je een kind hebt mogen krijgen, dan is daar toch heel veel reden toe? Is dat niet iets om dankbaar voor te zijn? Voor het leven, voor de gezondheid, en voor alle materiele dingen die je daarbij ook hebt gekregen? Voor het eten dat je toch maar elke dag zo overvloedig op tafel kunt zetten? Als je alleen al eens elke dag voor en na het eten zou bidden, en ’s avond voor het slapen heel bewust ‘dank je wel, God’ zou zeggen…

  • Nu beginnen met God te vragen wat je nodig hebt, voor jezelf en heel je gezin. Als je met die andere dingen ook nu begint, dan is God al dichtbij, dan is Hij een vriend. Dan heb je voor nu en de toekomst een band met Hem en dan mag je ook wat van Hem verlangen. Alles waar je nu in verband met de geboorte en de zorg van je kind mee bezig bent, kun je met God bespreken. Hem vragen dat Hij je helpt bij het dagelijks huishouden, de zorg, je gezinsleven, je plannen, je gezondheid, de keuzes die je maakt. Als je al elke dag opstaat en voor je wat gaat doen aan Hem denkt en Hem even vraagt: “God, wilt U mij helpen bij alles wat ik vandaag doe?”

 

Een betere voorbereiding op de doop is er niet. Straks God vragen om zegen voor je kind, en nu al leren bidden.

 

Onze Vader, die in de hemel zijt, uw Naam worde geheiligd, uw Rijk kome, uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel. Geef ons heden ons dagelijks brood; en vergeef ons onze schuld, zoals ook wij aan anderen hun schuld vergeven; en leid ons niet in bekoring, maar verlos ons van het kwade.

 

Wees gegroet, Maria, vol van genade. de Heer is met U. Gij zijt de gezegende onder de vrouwen en gezegend is Jezus, de vrucht van uw schoot. Heilige Maria, Moeder van God, bid voor ons, zondaars, nu en in het uur van onze dood. Amen.

 

 

naar boven

 


 

Iets aan geloofsverdieping doen?

 

Als je de komende maanden voor de doop van je kind of tijdens de tijd van verwachting wat extra tijd over hebt, en je wilt van de doopviering wat meer maken dan alleen maar naar de kerk gaan, daar voor je kind het geloof belijden "en dat is het dan", zou je misschien wat kunnen nadenken over wat geloven nu eigenlijk is. Waarom geloven er op de hele wereld miljarden mensen in een God? Waarom zijn er wereldwijd een miljard mensen katholiek - waarvan jullie er een paar zijn...?

Maar wat belangrijker is: al dat praten over God als Vader, Zoon en heilige Geest, wat betekent dat eigenlijk? Wat is de Kerk - met een hoofdletter - en waarom hoor ik daar bij en waarom gaat mijn kind daar bij horen? Wat zijn dat nou, sacramenten? Wat moet ik aan met de geboden waar iedereen altijd zo tegenaan schopt op televisie en in de krant, zit daar ook iets positiefs en moois in? Wat is dat nou, bidden?

Allemaal vragen die je, als je wat meer nadenkt, je zou kunnen stellen...

 

Op deze internetsite vind je in ieder geval ook een heel toegankelijk overzicht van alles wat met geloven, Kerk, sacramenten, geboden en bidden te maken heeft. Daarvoor klik je hier, en het document opent zich.

 

Wil je eens een fundamentele geloofscursus volgen, heb je dan wel eens van een Alpha-cursus gehoord? Wat dat is? Klik dan hier voor meer informatie...

 

 

naar boven

 


 

Voor de Kerk trouwen?

   

 

Het komt nogal eens voor dat ouders die hun kind hebben aangemeld voor de doop, op gesprek komen en - als het daar dan op komt - helemaal niet eens voor de Kerk getrouwd blijken te zijn. Men is 'gewoon' gaan samenwonen, of misschien uit praktische redenen voor de wet getrouwd. En ja, nu is er 'opeens' en kind en ja, dan wil je dat toch laten dopen, want "dat hoort er toch bij... of niet?" 

 

Ja, inderdaad, als katholieken een kind krijgen, dan hoort het er inderdaad bij dat ze het kind laten dopen. Want anders hoort het kind er niet bij, bij die katholieke Kerk. Dopen is - zoals we overal op deze internetsite betogen - buitengewoon zinvol. 

 

Maar... wat de Kerk dan soms niet begrijpt is, dat de ouders voor hun kind precies aanvoelen dat de doop 'erbij hoort', maar niet dat een kerkelijk huwelijk voor de ouders er ook heel erg 'bij hoort'...

De Kerk heeft over het gezinsleven een hele duidelijk en tegelijk eenvoudige opvatting. Terwijl de overheid zich jaarlijks het hoofd breekt over samenlevingsvormen en steeds bezig is om nieuwe varianten van samen-leven goed te keuren, of anders de mogelijkheden verzint om er met een 'flits' weer vanaf te komen, is de Kerk een baken van duidelijkheid: als man en vrouw bij elkaar willen wonen en een gezin willen vormen, kinderen krijgen en samenleven "met alles erop en er aan", dan moeten ze eerst ook voor de Kerk trouwen. Ja, moeten. Wij veroordelen niemand, maar wie zonder kerkelijk huwelijk samenleeft, kinderen krijgt en zo meer, die heeft voor de Kerk de zaken niet op orde en dat is een effectieve manier om "er niet helemaal meer bij te horen." 

 

Dus... wie vindt dat de doop "erbij hoort" en ook graag bij de Kerk wil horen, die wordt rond de doop van het kind dringend aangespoord ook een kerkelijk huwelijk te sluiten. Wij geloven dat een kerkelijk huwelijk de beste uitgangspunten biedt om ook de belofte "het kind in de geest van het evangelie op te voeden" geloofwaardig te maken. Als je zelf namelijk niet wilt leven zoals de Kerk dat leert, wees dan eerlijk: wat stelt zo'n belofte dan voor? Of geloof je dat het allemaal niet uitmaakt? Gelukkig gaat God niet zo gemakkelijk om met ons mensen als wij soms met Hem...

 

Overigens: er is geen enkel praktisch argument waarom je niet voor de Kerk getrouwd zou zijn. Je hoeft - als je al voor de wet getrouwd bent - omwille van het feest het niet te laten. Het is in wezen heel eenvoudig. Als je denkt: "niemand hoeft te weten hoe het zit en het mag niks kosten want onze kleine is al duur genoeg", dan kun je gewoon met peter en meter bij de pastoor op gesprek komen. Zij zijn dan de getuigen bij het huwelijk en verder is er behalve jullie zelf en de pastoor niemand nodig. Binnen een half uur kun je netjes getrouwd de pastorie verlaten. Kost niks. Alleen wat voorbereiding en daar word je alleen maar beter van. 

Wel moet je het zelf echt willen natuurlijk. Want wat de Kerk er ook van vindt: het huwelijk is een kwestie van vrije wil. Wij dwingen niets of niemand, maar vinden wel dat je er serieus mee bezig zou moeten zijn.

 

Wil je meer weten? Klik dan op deze link, en je komt uit bij een prachtige internetpagina over huwelijksvoorbereiding, die bovendien veel lijkt op deze doopvoorbereiding. Kijk maar eens goed en denk er over na, Christus en de Kerk staan klaar om jullie een gezegend huwelijk te schenken...!

 

 

naar boven

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Copyright © 2008 Stichting Sint-Athanasius Helmond].  Alle rechten voorbehouden.

 

Best bekeken met resolutie 1024*760 pixels.